Uit de bocht in de achtertuin

‘Laat mama nou eens even met rust! Nee, ik ga niet naar je kijken.’ Ik zat aan de eettafel in onze achtertuin en verhief mijn stem. ‘Ja maar,’ probeerde mijn oudste nog. Maar ik was onverbiddelijk: ‘Nu niet! Ik wil gewoon even schrijven.’

We zaten na het eten nog even buiten en mijn kinderen zaten (wel) bomvol energie. De stoom kwam nog net niet uit mijn oren. Na mijn uitbarsting voelde ik een klein schokje door mijn lijf gaan. Snel spitste ik mijn oren. Had iemand mij gehoord?

Dat ene halfuurtje

Na het eten smeekten mijn kinderen om nog even buiten te mogen spelen, waarna ik snel alle borden en pannen binnen op het kookeiland knalde. Dat smeken was nergens voor nodig, want ik zag een klein half uurtje voor me om rustig te schrijven. Precies wat ik nodig had.

Ik zette net mijn beide handen op het toetsenbord toen ik de poort alweer hoorde opengaan. Mijn jongste schreeuwde vanaf de fietsenstalling onder ons afdak;  ‘Mama, er is niemand buiten.’

Er schoot een vloek door mijn hoofd. Met een laatste vonkje ijdele hoop vroeg ik :‘Heb je bij iemand aangebeld?’ Maar natuurlijk hadden ze dat gedaan.

Mijn energiebommetjes besloten daarom de trampoline te bestieren, waar ze met veel geluid kibbelden over wie eerst een kunstje mocht doen. Het duurde niet lang voordat ik uit de bocht vloog.

Een appje dat alles in gang zet

Als ik later die avond op de bank plof, nadat ik mijn kids met iets minder aandacht dan normaal in bed heb gezwierd, lig ik wat te zappen. Het lukt me niet om me op een programma te concentreren en uit verveling pak ik mijn telefoon.

Daar zie ik het icoontje van een WhatsApp-bericht. Automatisch open ik het, waarna mijn hart een slag overslaat.

Het is een bericht van mijn achterbuurvrouw. ‘Hoe is het met je? Hebben de kinderen weer een fijne start van het schooljaar gehad? Lukt het je om het schrijven een mooie plek te geven in je week?’

Verstuurd om 19.55 uur. Een half uurtje na mijn uitbarsting.

Mijn hoofd maakt er een heel verhaal van

Het bericht is ogenschijnlijk onschuldig, maar het roept van alles bij mij op. Ik heb een lieve achterbuurvrouw met wie ik een fijne klik voel, maar het is nou niet dat we elkaar regelmatig berichten sturen of de deur bij elkaar plat lopen.

Dus waarom vraagt ze me dit uit het niets?

Ik kan niet voorkomen dat schaamte opborrelt. Snel stuur ik een luchtig berichtje terug, waarin ik laat weten dat alles goed gaat en waarin ik tijd voor schrijven een kleine uitdaging noem.

Ondertussen gaan mijn gedachten door. Ik denk terug aan het moment dat ik uit mijn slof schoot. Het was stil in de omliggende tuinen. Heeft er ergens een achterdeur open gestaan? En toen het besef: dadelijk hebben nog meer buren mij gehoord.

Na de schaamte voel ik boosheid. Was dit nou zo’n ramp dat ze hiervoor een bericht moest sturen? Mag ik ook een keer uit mijn slof schieten?! Ik ben Moeder Teresa toch niet?

De dagen daarna popt het bericht regelmatig op in mijn gedachten. Het gevoel van schaamte overheerst, maar dooft naarmate de week vordert langzaam uit.

Wat ze waarschijnlijk bedoelde

Inmiddels is dit bericht van een aantal maanden geleden en kan ik nu wel relativeren. Of mijn buurvrouw mij gehoord heeft of niet, het was een lief bericht waarin ze oprecht betrokkenheid toonde.

Het waren mijn eigen hoge eisen die er een heel ander verhaal van maakten. Terwijl ik niet weet of dat verhaal überhaupt in de buurt van de werkelijkheid kwam.

Ik weet precies hoe dit werkt. En toch, zelfs met mijn achtergrond als psycholoog, trap ik net zo goed in deze valkuil.  (Sorry buurvrouw)

We hebben het nooit meer over het bericht gehad. Ik durf er (nog) niet over te beginnen, maar wat blijft hangen is het gevoel dat ik er niet alleen voor sta.

Ik hoop dat ik in de toekomst meer openheid durf te geven na een moeilijk moment, als tegengif tegen mijn hoge eisen. Het zou me een hoop gepieker en nare gevoelens besparen.

Dus dankjewel voor jouw betrokkenheid lieve buurvrouw. Als er een volgende keer komt, stuur ik je een eerlijk(er) antwoord.