Grotendeels ben ik best tevreden over hoe wij het als ouders doen. Maar er is één ding waar ik van mezelf echt aan moet werken. Iets wat ik steeds uitstel. Ik irriteer me er mateloos aan.
Herkennen jullie dat? Eén ding waarvan je denkt: dit kan echt niet. En het allerergste: op dit vlak tik ik elk cliché aan wat er maar bestaat.
De hele dag politieagent
Ik zucht, steun en kreun als mijn kinderen om een beeldscherm vragen. Ik klaag tegen ze over die stomme ‘shorts’ die ze kijken en bestempel de inhoud voor leeghoofden. ‘Wat heeft het nou voor nut om hier naar te kijken? Heb je iets onthouden van wat je gezien hebt?’ vraag ik met een geïrriteerde stem, nadat ik ze al drie keer verzocht heb om het scherm uit te zetten en ze het nog steeds niet gedaan hebben. Ik voel me de hele dag een politieagent. Zodra ik even mijn rug naar ze toe keer hebben ze alweer een scherm te pakken.
Het ergste is dat we het zelf hebben gecreëerd: onze kinderen hebben beiden een eigen tablet (schaam, schaam). Niet dat we die zomaar aan hen gegeven hebben. Er ontstond gewoon een moment. Ik kreeg een tablet bij mijn nieuwe telefoon en toen hadden we er twee. Onze dochters eigenden er ieder één toe en zo geschiedde.
Oh ja, en sinds een jaar moeten we daar één telefoon bij optellen (gelukkig nog geen twee). Want mijn ‘wij-doen-niet-mee-met-een-telefoon-tijdens-de-basisschool-campagne’ tijdens de Avondvierdaagse had helaas niets opgeleverd. En als ouders dachten wij: als dan echt alle klasgenoten een telefoon hebben, kan die van ons natuurlijk niet achterblijven.
Inmiddels hebben wij het zelf ook erover dat het hún tablet is. Wij als ouders hebben de televisie min of meer cadeau gekregen. Maar eerlijk is eerlijk: ik vind het ook wel makkelijk. Er is nooit strijd en als ze beiden met hun koptelefoon achter hun scherm zitten is het heerlijk rustig. Vooral op zondagochtend, als ik zelf mijn blog zit te schrijven.
Als ik even niet oplet
Soms is het zo rustig, dat ik ze vergeet. Als ik, driftig typend, met mijn neus nog net niet tegen het beeldscherm zit in de keuken, maken mijn dames daar schaamteloos gebruik van. Zij hangen in hun pyjama op de bank, met hun benen over de leuning, te scrollen langs YouTube. Als ik niet oplet, moffelt mijn oudste daarna ook nog haar telefoon mee naar boven voor een extra momentje Snapchat. Gelukkig heb ik haar telefoon begrensd. Een tijdlang heb ik geprobeerd om de tijd op alle schermen te limiteren met timers en apps, wat deels is gelukt. Daar bewijs ik opnieuw dat ik duidelijk geen tech-girl ben.
Afgelopen zomer liep het helemaal uit de hand. Samen met vele Europeanen doorstonden wij meerdere hittegolven. In Kroatië zaten onze kinderen binnen in de stacaravan (de camping had uitzonderlijk goede wifi). Wij zaten ons buiten kapot te zweten. Ik met een puzzelboekje (en euh, mijn partner met zijn telefoon), want het zwembad was één mierenhoop. En nee, ik heb niet gecontroleerd wat ze allemaal met die tablet aan het doen waren.
Na die week hadden we twee chagrijnige kinderen die elk leeg moment zeurden om een tablet. Ik kon er niet meer onderuit. Hier moest echt iets veranderen. Dus nam ik me voor om het thuis in Nederland anders te gaan doen.
En wat gebeurde er toen we weer thuis waren? Ik betrapte mezelf op een spelletje ‘watersort’ op mijn telefoon, terwijl ik samen met mijn jongste dochter naar de film Minoes keek. Iets met goed voorbeeld doet volgen?
Vrijheid op het scherm
Daarna las ik een boek over een methodiek om thuiszittende kinderen weer uit hun slaapkamer te krijgen. Het ging over hoe makkelijk je je terug kunt trekken door de nieuwe digitale wereld waarin we leven. Maar ik las ook over de vrijheid die we onze kinderen online geven, terwijl we ze in de ‘echte’ wereld juist steeds meer beschermen.
Het boek zette me opnieuw aan het denken. Ik laat mijn kinderen redelijk beschermd buitenshuis nieuwe dingen leren. Ik fietste lange tijd mee naar school. Ik stemde met ouders via de app af toen ze, na een speelafspraak, voor het eerst zelfstandig naar huis fietste (ze vertrekt nu… Tien minuten later: Ze is gearriveerd! smiley). En ik stond buiten te wachten voor de supermarkt, terwijl zij binnen hun eerste eigen boodschappen deden.
Maar op het scherm smijt ik ze de wereld van internet en social media in, zonder ook maar te knipperen met mijn ogen. En waarom? Omdat ik geen zin heb om ernaast te gaan zitten en met ze mee te kijken. Binnen luttele seconden ben ik verveeld, boos of geïrriteerd. Dan trek ik die tablet of telefoon uit hun handen en snauw dat ze wat minder op dat ding moeten zitten. Werkt hartstikke goed…
Maar ook, omdat ik die narigheid niet wil kennen en me er moeilijk een voorstelling van kan maken. Toen ik mijn jongste vroeg of ze wel eens aangesproken werd door vreemden tijdens een spelletje Roblox met haar vriendinnen, bleek dat wel zo te zijn. Hoe ze daarmee om ging? Heel nuchter: ‘dan reageer ik gewoon niet.’ Ik hoop dat dat zo blijft.
En nu?
Dus nu je dit gelezen hebt, herken je misschien dat ik alles doe, behalve wat ik weet dat ik zou moeten doen. En dat is: regelmatig samen door hun telefoon gaan, samen ‘shorts’ kijken en daar vervolgens een rustig gesprek over voeren. In plaats daarvan snauw ik en pak ik mijn eigen telefoon als we televisie kijken, omdat óók ik me niet kan concentreren op een relatief oude, trage film. Mijn dochter trouwens wel. Zij vond hem fantastisch.
Kortom: ik ben het slechtste voorbeeld (en dan heb ik je nog niets over mijn partner verteld).
Maar aankomende week zijn ze allebei op kamp. Daarna heb ik een plan. Dat spreek ik met mezelf af.
Wordt vervolgd…
