Vandaag is het Moederdag. Een dag die mij sinds ik moeder ben een dubbel gevoel geeft.

Ik vraag me af van wie deze dag eigenlijk is. Als ik het nuchter bekijk, is het vooral een dag waar vaders (en leerkrachten) aan de slag moeten om ervoor te zorgen dat hun kinderen iets te geven hebben.  De ultieme bevestiging van mijn gevoel dit jaar: de basisschool van mijn dochters heeft in een formeel bericht op de schoolapp aangekondigd, dat ze stoppen met knutselen voor Moeder- en Vaderdag.

Moederdag of marketingdag?

Als ik aan Google vraag waar Moederdag vandaan komt, blijkt het een eeuwenoude traditie te zijn van de Grieken en Romeinen, waar godinnen vereerd werden met rituelen en ceremonies. Hoe we het nu vieren, met bloemen, chocolade en cadeaus, is overgewaaid uit Amerika. Meteen denk ik: dat had ik natuurlijk kunnen weten, want alles uit Amerika vind ik meestal overdreven (sorry mensen, persoonlijke voorkeur… of eerder afkeur). Alleen vind ik de babyshower en vooral de sinds een aantal jaar overgewaaide gender reveal party’s toch net een paar graadjes erger dan Moederdag.

En ondanks dat ik het overdreven vind, liggen de schappen in supermarkten al weken vol met roze en rode harten, chocolade en schreeuwerige kaarten met: “best mom ever!” De reclames over parfum vliegen je om de oren. Is dit hoe ik geëerd wil worden als moeder? Met een hoop bombarie of dure cadeaus?

Het ongemak van cadeaus

Zoals elk jaar vraagt mijn vriend wat ik wil voor Moederdag. Ik heb helaas nooit een antwoord op deze vraag en dus nu ook niet. Hij vindt dat erg irritant, want dat betekent dat hij zelf iets moet bedenken. Maar ik heb echt geen idee, want wat vraag je hiervoor? Doucheschuim? Sieraden? Een nieuwe auto? Het voelt voor mij onnodig en ongepast. Ik ben moeder omdat ik dat wil zijn, en ik ben dankbaar dat ik moeder mág zijn. Ik heb daar geen cadeau voor nodig.

Niet voor iedereen

Moederdag maakt mij extra bewust van wat ik heb. In deze periode gaat de psycholoog in mij uit naar alle vrouwen die moeder zijn in hun hart, maar niet de mogelijkheid hebben gekregen om dit ook in het dagelijks leven te zijn. Ik denk aan alle mensen die hun moeder hebben verloren. Jong en oud. Of de alleenstaande vaders, die deze dag misschien extra moeten compenseren voor de moeder die er niet is. Negeren zij deze dag die overal om je heen is? Of, als er geen vader in beeld is, koop je dan een cadeau voor jezelf? En hoe zit het met de vrouwen die geen moeder willen zijn? Krijgen die ook hun eigen dag?

Natuurlijk weet ik ook wel dat je niet met iedereen rekening kunt houden. Kijk maar naar religie. Er zijn zoveel verschillende vieringen en toch kiezen we in Nederland ervoor om vooral de christelijke feestdagen te vieren. Maar toch. Alles wat met verlies van ouders en kinderen te maken heeft, in welke vorm dan ook, raakt mij net een tikkeltje dieper. Of het nou gaat om de moeite om tot een zwangerschap te komen, een kinderwens die niet uitkomt, een scheiding of een verlies.

En toch…

En tegelijkertijd maakt Moederdag mij stiekem ook blij. Niet de grote cadeaus of de bombarie, maar het kleine, kneuterige eraan. De vrolijke, trotse snoetjes van mijn dochters. Of wanneer ik terugdenk aan mijn jongste dochter, die op vierjarige leeftijd, met veel moeite en wat kleine haperingen, een gedichtje in mijn oor fluisterde. Haar vastberadenheid om dit, voor mij, uit haar hoofd te leren. Het zorgt ervoor dat ik dat specifieke ontbijtje op bed, met dat kleine warme lijfje tegen mij aan en haar zachte stemmetje in mijn oor, nooit meer zal vergeten. Ik loop over van liefde en vergeet acuut het harde werk dat stiekem achter moederschap verstopt zit. (Dankjewel lieve juf, dat jij de moeite erin stopte om mijn dochter dit gedichtje te leren).

Dit is mijn Moederdag

Dus dit jaar besluit ik toch om het (weer) te vieren. Bij mijn vriend bestel ik alleen een ontbijtje op bed. Niets maakt mij gelukkiger dan twee dochters die in hun pyjama en met hun haren alle kanten op bij mij in bed kruipen. Voor een extra dikke knuffel en om samen met papa en mama te smikkelen van een warm croissantje met abrikozenjam en een glaasje sap. Om daarna het beddengoed meteen in de wasmachine te gooien. Dat is waar voor mij Moederdag om draait.