‘Ga je mij missen mama?’ vraagt mijn jongste. Ze draait haar hoofd een tikkeltje scheef en kijkt me serieus aan.

Ik aarzel en mijn gedachten slaan op hol. Ik blijf even stil. Wat ga ik hier nou toch op zeggen? Ondertussen trekt ze aan mijn mouw.

Ik wil graag eerlijk zijn, maar vind niet de juiste woorden. Uiteindelijk stamel ik: ‘Euh, ga jij ons missen?’

Even geen mama zijn

Mijn vriend en ik gaan elk jaar samen een paar nachtjes weg en dan nemen we bewust onze kinderen niet mee. Onderweg staat de autoradio uit en we stoppen alleen als wij dat willen. Bij aankomst dumpen we onze koffer en zoeken we naar het eerste biertje op een zonnig terras of in een knusse, donkere bar.

De eerste keren voelde mijn hart altijd zwaar. Kon ik dat wel maken, mijn kinderen een heel weekend lang dumpen bij opa en oma? Straks slapen de kinderen helemaal niet, of huilen ze alleen maar dat ze mama missen.

Het hele weekend voelde ik me onrustig en ’s ochtends was ik vroeg wakker. Met mijn ogen wijd open luisterde ik geïrriteerd naar de rustige ademhaling van mijn partner.

Het schuldgevoel dat bleef

Mijn ouders klaagden niet, dat doen ze nooit. Toch zadel ík opa en oma op met mijn kinderen.

De rest van het jaar voelen we weinig tijd voor elkaar. Totdat mijn moeder zei: ‘Heb jij wel in de gaten dat je ons onze kleinkinderen afneemt, door nooit te vragen om op te passen? Wij zien die van jou veel minder dan van de rest.’

In de auto naar huis drukte ik mijn tanden op elkaar en werden mijn knokkels wit. Hoezo afnemen? Ik werk mezelf uit de naad om alles goed te doen en het zijn toch mijn kinderen?

De opmerking die bleef hangen

Nadat de eerste boosheid zakte, zette de opmerking van mijn moeder mij aan het denken. Nam ik ze inderdaad iets af? Vanaf die kant had ik het nog nooit bekeken.

Ik dacht terug aan mijn eigen oma en hoeveel plezier ik had als ik daar met mijn oudere zus mocht logeren. Samen naar de dierentuin gaan, lange fietstochten maken. Vooral die zoute soep, aardappels, groente, vlees en toetje allemaal uit hetzelfde soepbord eten, dat zal ik nooit vergeten.  

Sinds dat besef geef ik mijn kinderen een dikke knuffel en vertrek ik met een glimlach op mijn gezicht. Ik zit ontspannen in de auto, de radio staat nog steeds uit, maar we kletsen voluit.

Geen spanning in mijn buik, geen schuldgevoel en alle tijd voor mijn partner en mezelf. Heerlijk.

Eerlijk antwoord

Tegen mijn dochter besluit ik eerlijk te zijn: ‘Nee, ik ga je niet missen lieverd. We gaan allebei iets leuks doen en over een paar nachtjes zien we elkaar weer.’

Ze kijkt me met grote ogen aan. ‘Hoef ik jou dan ook niet te missen?’
‘Nee, dat hoef je niet meis.’ Ik trek haar op school voor een dikke knuffel.

Van mijn oudste heb ik dat weekend elke dag een berichtje gekregen. Als ik ’s avonds met haar videobel, wil de jongste niet in beeld. Na een paar minuten zijn we uitgepraat. Ik heb de hele avond voor me.

Mis jij je kinderen als je weg bent?