Daar lig ik dan. Halfnaakt, met mijn benen gespreid en een klein pakketje op mijn borst. Ik moet mijn kin helemaal naar beneden drukken om ernaar te kunnen kijken. Ik zie donkere, vette haartjes en een knalrode huid met witte plakkerige vegen. Vernix caseosa heet dat, leer ik later.

Ik kijk naar het bundeltje en het enige wat ik denk is: dit moet hét moment zijn, maar ik voel het niet. Even later wordt het bundeltje door haar vader meegenomen. Ik kijk ze na. Het doet me niets.

Het is niet vlekkeloos verlopen, dus het is nodig dat met een hobbelige draad mijn huid weer aan elkaar genaaid wordt. Een raar gevoel blijft me bij. Zou het nog komen?

De winkel, de rit, het ziekenhuis

Zo lang ik me kan herinneren voelt het als een feit dat ik moeder word. Mijn vliezen breken zes weken te vroeg, midden in een elektronicawinkel. Mijn vriend denkt dat ik in mijn broek heb geplast. Dat overkomt me de laatste tijd wel vaker. Hoog zwanger houd ik niet alles meer goed tegen elkaar daar beneden.

Maar ik weet: dit is anders. Dus loopt hij en waggel ik de winkel uit. Thuis stuurt de verloskundige ons linea recta naar het ziekenhuis. Ik maak me geen moment zorgen, totdat de roze wolk uitblijft.

Wat ik al wist als psycholoog

Als kinder- en jeugdpsycholoog praat je vaak over de start van een leven. Ik hoor de meest prachtige en verschrikkelijke verhalen. Er wordt zelfs een keer een foto van een bloederige verkalkte placenta voor mijn neus gelegd om duidelijk te maken welke doodsangst deze moeder heeft doorstaan. Ik moet moeite doen om niet met een blik van walging op mijn gezicht weg te kijken.

In mijn eigen kraambed denk ik aan de vurige wens van ouders bij wie het bijna niet gelukt was. Terwijl ze de naald met de hobbelige draad steeds opnieuw door mijn huid trekken, probeerde ik te voorspellen wat ons verhaal is. Krijg ik een postnatale depressie omdat ik niets voel?

Zonder roze wolk

We hebben een dochter. Omdat ze zo vroeg is geboren, moet ze op de couveuseafdeling blijven. Ze kan niet zelfstandig drinken en elke voeding opnieuw twijfelt verpleging of ze toch geen sonde nodig heeft. Wij als ouders willen een sonde absoluut voorkomen. Mijn vriend kent nu nog steeds elke babymassage die een slikreflex uitlokt.

Een paar dagen later ligt onze dochter, zonder sonde, bij mij op de kamer. Nog steeds voel ik geen explosie van liefde. Ik kijk naar het kleine mensje dat naast mij in haar bedje ligt. Zorgen over hechtingsproblemen spoken door mijn hoofd. Zijn we wel genoeg bij haar geweest de afgelopen dagen?

Ze blijft bij mij

Diezelfde dag verandert de kleur van haar huid. Ze ziet eruit alsof ze de hele zomer op het strand heeft liggen zonnen. Geligbruin. De verpleging vertelt dat ze terug naar de couveusekamer moet. Ze moet onder de lamp. Niets om je zorgen over te maken. Dit is het eerste moment dat ik iets voel en ik denk: zij blijft bij mij.

Verpleging is het niet met ons eens. Allerlei argumenten worden genoemd, maar wij zijn vastberaden. Een verpleegster op leeftijd begrijpt ons. Even later komt ze een verrijdbaar scherm brengen. In de nacht wordt dat tussen ons in gereden, zodat wij als ouders minder last hebben van het felle licht van de lamp waar onze dochter onder ligt.

Het komt goed

En daar, in dat moment, ontstaat een klein vonkje. De liefde die er al is krijgt de kans om te groeien. De roze wolk is er nooit gekomen. Zorgen voor een baby vind ik pittig. Vooral het gehuil, de slapeloze nachten en de zorgen over of ik wel goed voor mijn dochter zorg.

Na een paar weken kan ik me niet meer herinneren hoe het is om geen kind te hebben. Met vertedering kijk ik naar mijn slapende baby. Een bizarre mindfuck. Mijn zorgen over hechtingsproblematiek blijken onterecht. Er is meer voor nodig om een hechtingsband tussen ouder en kind te verstoren en stiekem weet ik dat echt wel.

Nu jaren later lach ik om die eerste pietluttige zorgen. Met een hoofd vol met negatieve verhalen, die achteraf gelukkig niet de mijne bleken te zijn.

Ik zou haar nooit meer willen missen. Dus knuffel ik haar nog steeds vaker dan zijzelf nodig vindt tot ze zich lachend loswurmt.