Misschien herken jij dit ook. Ik had last van ernstig uitstelgedrag voordat mijn blogsite online kwam. Ten eerste omdat WordPress me snel liet zien waarom ik psycholoog ben en geen ICT’er. Ten tweede omdat ik bang was om voor het oog van de hele wereld, volle bak op mijn bek te gaan.

Inmiddels heb je misschien al een aantal blogberichten van mij gelezen. Dit keer een blog over de achtbaan van gevoelens die het schrijven met zich meebrengt.

Euforie

Zoals je al weet word ik blij van schrijven. Als ik aan de gang ben verschijnt automatisch een glimlach op mijn gezicht.

Als ik een tekst af heb, voel ik me onoverwinnelijk en denk dat ik het perfecte stuk heb geschreven. Vooral mijn openheid zal gewaardeerd worden door de lezer.

Ik denk dat ik het ga maken in de schrijfwereld. Even waan ik me in een droomwereld, de wereld waarin ik doe wat ik wil. Deze euforie is helaas van korte duur.

Niet durven fluiten

Al gauw komt onzekerheid om de hoek. Waarom zou iemand dit verhaal interessant vinden?

Op het moment dat ik het concept voor dit blog schrijf, zijn er enkele maanden verstreken. Ik zit in de uitstelmodus en vind steeds vaker een excuus om niet te schrijven. De website is (eindelijk) klaar, maar ik duw niet op de knop om hem te lanceren.

Steeds vaker komt de vraag op wat me tegenhoudt. Ik ben iets aan het vermijden, maar wat precies, daar krijg ik de vinger niet op. Ben jij ook een uitsteller? Dan herken je dit vast.

Vooruitwerken

Wat ik nodig heb om het wel te durven is een gevoel van controle. Mijn oplossing wordt vooruit werken. Ik schrijf en perfectioneer meerdere blogs, zet ze klaar om te posten en maak daarmee letterlijk ruimte voor als het schrijven me even niet lukt.

Dit blog is nummer acht. Met twee blogs per maand heb ik nu vier maanden vooruit gewerkt. Toch heb ik geen idee wanneer ik het ‘genoeg’ vind.  Lafbek.

Als zelfs mijn website niets mag kosten

En alsof eindeloos blogs schrijven nog niet genoeg is, heb je ook een plek nodig om alles te posten. Die wil ik natuurlijk perfect hebben, maar ik snap er geen bal van. Het resultaat is een matige site die niet het warme gevoel geeft dat ik voor ogen heb.

Dat komt ook doordat ik een krent ben. Als ik die warme, aantrekkelijke site wil, moet ik er geld in steken, maar blijkbaar vind ik mezelf dat niet waard. Vandaar deze zwart-wit variant.

De innerlijke criticus

Ik vind dat ik mezelf aanstel en denk: kom op Meij, gewoon doen! Je hebt genoeg blogs geschreven, je vindt de tijd. Boeien wat een ander ervan vindt.

Het lastige is dat het me wél boeit. Ik heb zo’n hekel aan het gevoel van schaamte. Dan komt mijn innerlijke criticus aan het woord: die sterke, veeleisende stem in mijn hoofd, die me het plezier van het leren schrijven ontneemt.

En dan steekt mijn impulsieve kant de kop op. Ik word ineens ongeduldig en plant ik mijn website, inclusief eerste blog, zonder extra te controleren, online. Twee seconden later breekt het zweet me uit. Stijf van de spanning volg ik de statistieken. Om vervolgens te beseffen dat deze hele riedel binnen twee weken opnieuw moet beginnen. Pannenkoek!

Opluchting

Inmiddels is dit inderdaad het achtste blog dat ik plaats. Mijn onzekerheid is afgenomen en het gevoel van schaamte is meegevallen. Mijn blog wordt namelijk nauwelijks gelezen. In 4 maanden tijd heb ik 32 bezoekers gehad en ik weet niet hoe vaak ik mezelf moet meetellen in dit aantal. (Iets met ook geen marketeer zijn.)

Hoe heb ik kunnen denken, dat ik voor de hele wereld in de spotlight zou komen te staan? Op Google is mijn blogsite niet eens te vinden. Ik heb letterlijk te weinig lezers om bang voor te zijn.

Dat besef geeft me ruimte om mezelf te zijn. Ik kan al mijn gevoelens er laten zijn. De lol in het schrijven steekt er bovenuit. Ik hoef geen bekende schrijver te zijn.