Elke dag kwam ik, met een chagrijnig gezicht, later mijn bed uit. Ik joeg als een dictator mijn dochters naar school en haastte mezelf met tegenzin naar mijn werk. Ik was boos en vooral ontevreden met mijn baan.

Steeds opnieuw vrat ik mezelf op. Richting mijn cliënten en collega’s voelde ik weinig geduld. Waarom kies ik ervoor om zoveel van míjn energie aan een ander te geven? Het antwoord op die vraag wist ik niet.

Eindelijk vind ik rust

Tijdens onze vakantie merk ik dat ik plezier heb in schrijven. Ik maak een verre reis met mijn gezin en elke dag schrijf ik op wat we beleven. Vrienden en familie volgen ons via Polarsteps. Tijdens het schrijven staat er een glimlach op mijn gezicht. Ik voel me ontspannen.  

Eenmaal terug van vakantie krijg ik veel positieve feedback. Niet alleen van familie. Ook van buren en vrienden, dat ik zo leuk schrijf en dat ze tijdens het lezen in ons verhaal worden getrokken. Mijn werk blijft (helaas) een hekelpunt en mijn spanning loopt na mijn vakantie meteen weer op. Dat zet me aan het denken.

Nieuwe energie

Ik weet dat een carrièreswitch naar schrijver geen realistische wens is, maar toch ga ik door. Elke dag ga ik op mijn vaste plekje aan de keukentafel zitten. Steek een geurkaarsje aan en schrijf drie bladzijden vol met alles wat in mijn hoofd opkomt.

Super fanatiek verslind ik alles wat met schrijven te maken heeft. Ik lees boeken, luister naar podcasts over alles wat met schrijven te maken heeft en start zelfs met een online schrijfcursus.

Ik heb er plezier in. Ik lach hardop om mijn eigen grappen of ben soms diep geraakt door wat er uit mijn pen vloeit. Het resultaat: mijn hoofd loopt minder over, ik heb meer geduld en de dictator is verdwenen. Wat mijn gezin als (zeer) prettig ervaart…

Waar ik helemaal trots op ben, is dat ik écht iets voor mezelf doe. Dit is nieuw voor mij. Vanaf jongs af aan ben ik een dienstbare vrouw. Altijd de ander voorrang geven boven mezelf.

Wat schrijven mij brengt

Schrijven is een manier geworden om wat ik meemaak, thuis en op mijn werk, van me af te schrijven. Ik schrijf klakkeloos alles op, zonder dat ik op mijn woordkeuze hoef te letten. Heerlijk verfrissend.

Al mijn gedachtes en gevoelens krijgen een plek. Het maakt zelfs dat ik mijn passie in mijn werk terugvind, omdat ik meer ruimte voel.

Wat ik niet verwacht, is dat ik mezelf hierdoor beter leer kennen. Ik duik een laag dieper in mijzelf. Ik ontdek dingen die er altijd zijn geweest, maar waar ik me nu pas bewust van ben.

Zo weet ik pas sinds kort hoe conflictvermijdend ik ben, misschien wel de grootste reden waarom ik zo volgzaam ben. Klinkt superraar, maar ik had echt niet in de gaten hoeveel ik doe om ontevredenheid en ruzies te voorkomen.

Bewustwording en acceptatie

Het verandert nog niet veel. Maar zonder bewustwording verandert er helemaal niets. Aan de andere kant accepteer ik dat dit bij mij hoort. Ik ben minder snel boos op mezelf, en minder streng. Die stappen heb ik gezet. Kleine babystapjes, dat zijn ook stapjes, toch?

Ik zoek naar hoe ik mijn passie met jou kan delen. Mijn nieuwe droom is om jou met eenvoudige schrijfopdrachten te laten voelen wat je denkt en nodig hebt. Zodat ook jij jezelf accepteert en meer rust voelt. We zijn allemaal de som van onze plussen en minnen.

Mijn eerste stap is het delen van mijn verhalen met deze blog. Het creëren van herkenning bij jou, terwijl mijn glimlach steeds opnieuw blijft verschijnen. Voor mij een duidelijk signaal.

Hoe zit dat bij jou?

Misschien schrijf jij al. Of denk je juist dat schrijven niets voor jou is. Ik ben benieuwd wat schrijven, (of het ontbreken daarvan), in jouw leven betekent. Laat je het me weten in een persoonlijk bericht?