Soms lukt het gewoon niet meer.

Je zit niet lekker in je vel, hebt vaak ruzie, of het lukt je maar niet om naar school of werk te gaan. Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat er mis kan gaan in het leven.

Het is tijd om naar de psycholoog te gaan.

De eerste stap

Die eerste stap zetten is moeilijk. Je begint met het vragen om een verwijzing bij je huisarts of gemeente. Daar vertel je eerlijk hoe het met je gaat. Soms voor het eerst. En dan word je op de wachtlijst gezet. Soms voor weken, maanden of zelfs een jaar.

Na lange tijd, en nog meer vastlopen, heb je eindelijk een intakegesprek. Krijg je een behandeladvies en komt opnieuw op een interne wachtlijst. Om er dan achter te komen dat je jouw problemen zélf moet oplossen.

Ja, natuurlijk helpt die psycholoog (ik in dit geval), maar jij moet het doen. Veel jongeren begrijpen dat niet. Dit komt omdat we leven in een maatschappij waarin het lijkt alsof problemen zonder moeite worden opgelost.

Die quick-fix

Het internet is onze beste vriend. Op al je vragen krijg je direct antwoord (lang leven Google en ChatGPT). Alles wat je nodig hebt koop je online.

Niet tevreden? Dan stuur je het linea recta terug. Je post een negatieve review, bestelt iets anders en hebt het diezelfde dag nog in huis.

Ontevreden over jezelf? Social media geeft de oplossing. Een maandje pilates en je hebt een killer body. Een nieuw serum en je huid straalt.

Je post met een dikke laag make-up een video. Extra filtertje eroverheen en hoppakee. Alles zo gefixt. Niemand heeft in de gaten hoe slecht het met je gaat.

Daarom is het voor velen verrassend hoe hard het werken is, met een psycholoog.

Vanaf achter mijn bureau

De andere kant is ook intensief. Ik observeer, analyseer en probeer te begrijpen wat er gebeurt, in de jongere én in mijzelf. Ik denk na over mijn toon, houding en gezichtsuitdrukking. Herhaal wat de jongere zegt, vat samen en check steeds opnieuw of ik het snap.

De verhalen van jongeren en hun ouders raken mij. Recht in mijn hart. Ik voel me verdrietig, boos of onmachtig. Maar ook betrokken. Dus houd ik mijn eigen gevoelens onder controle. Terwijl ze vechten om mijn aandacht.

Het is mijn taak om tot de kern te komen van wat de ander voelt. Om vervolgens na een uur hun verhaal van mij af te schudden en opnieuw te beginnen.

Zij hebben niets aan mijn gevoel.

Praten is verwerken

De jongere staat centraal. Mijn eigen herstel komt op de tweede plaats.

Toch is het voor mij noodzakelijk om bij mijn gevoelens stil te staan. Het helpt mij om vol te blijven houden. Om daarna weer afstand te nemen, soms met een slechte grap die niet door de beugel kan.

Mijn gevoelens verwerken doe ik met collega’s. Zij begrijpen mij. Ze zien mijn ongenuanceerdheid als een manier van verwerken en niet van disrespect. Altijd achter gesloten deuren. De jongere weet hier niets van.

Zo blijf ik dit werk doen, vanaf de tweede plek, omdat ik geloof dat de juiste vragen je vooruit helpen.

Die stap vooruit

Dus wat maakt dat je naar een psycholoog gaat?
Omdat je vastloopt, jezelf even kwijt bent. Omdat je ondanks alles wél verder wilt.

Wat maakt dat ik psycholoog ben?
Omdat ik geloof in de kracht van samen zoeken. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik jou kan helpen met het stellen van de juiste vragen. Zodat jij ontdekt hoe jij herstelt.

Dat is hard werken. Voor jou én voor mij. Het is precies waar onze kracht ligt. Twee mensen, ieder aan één kant van de tafel, met hun eigen verhaal.

Wat is voor jou een eerste stapje vooruit?
Misschien begint het met één zin.
Start je herstel door te schrijven.