Als mij op een feestje gevraagd wordt wat ik doe, verzin ik soms een beroep. De ene keer kapster, de andere keer caissière. Dit doe ik om een ongemakkelijk gesprek te voorkomen.

Doe ik dit niet, dan volgt er meestal een gesprek waarin jij je afvraagt hoe ik al die narigheid kan aanhoren of bewonder je mij omdat ik de verhalen niet mee naar huis neem.

In mijn vrije tijd praat ik niet graag over mijn werk. Vooral niet met niet-psychologen (voel je alsjeblieft niet aangevallen). Zeker niet als ik je ook nog vertel dat ik werk met jongeren met zware psychische klachten.

Vroeger, in het café, daagden mensen mij uit. Om zonder iemand ook maar gesproken te hebben, zijn of haar persoonlijkheid te omschrijven. Soms ging ik, met mijn niet al te nuchtere hoofd, de uitdaging aan.

Ik kwam een heel eind. (Lang leven onze niet-verbale lichaamssignalen.)  Nu ik ouder ben krijg ik vaker kritiek. Naar een psycholoog gaan is steeds normaler en er zijn niet alleen maar succesverhalen over therapie.

Hoewel ik inmiddels ouder ben, blijft het ongemakkelijke gevoel opkomen als mensen vragen naar mijn werk. Ik voel de behoefte om over mijn werk te praten, maar niet in mijn privésituatie.

Daar voel ik me kwetsbaar. Ik ben ook maar een mens. Ik ben geen persoon die je moet bewonderen, ik ben niet helderziend en het voelt niet goed om verhalen van anderen te delen. En voor ik het weet zeg ik iets wat ik geheim moet houden.

Maar naast de verhalen van anderen is er ook mijn verhaal. Mijn werk is soms vermoeiend, brengt me uit balans en net als iedereen maak ik fouten. In mijn werk word ik regelmatig door de verhalen geraakt, maar tijdens die momenten moeten mijn gevoelens naar de achtergrond.

Ik merk dat ik, ondanks dat ik dat moeilijk vind, een behoefte heb om die andere kant te laten zien. Mijn kant als psycholoog, als moeder én als mens. Met mijn eigen krachten,  zwakke kanten en onzekerheden.

Wat ik in al die jaren geleerd heb over opgroeien en opvoeden laat me twijfelen of ik wel een goede moeder ben. Daarom wil ik schrijven, over mijn kant, mijn gevoel, mijn verhaal.

Schrijf je in en krijg twee keer per maand een kijkje achter de schermen over die andere kant: die van psycholoog én moeder.

Liefs Meij