Hoera, mijn eerste blog en jij bent hier om het te lezen! Welkom lieve lezer, fijn dat je er bent.

Een raar beroep

Opeens was er een moment in mijn leven waarop ik dacht: wat heb ik toch een raar beroep.

Er had net een jongen glashard zitten liegen en ik confronteerde hem er niet mee. Maar nam een begripvolle houding aan en zei: ‘wat naar voor je’, zonder zelfs maar met mijn ogen te knipperen.

Om hem vervolgens behandeling te geven voor een verzonnen herinnering, in de hoop dat hij zich verder zou openen. Want ik wist dat deze jongen veel had meegemaakt in zijn leven.

Dat lukte me helaas niet en dat frustreerde me meer dan ik wilde toegeven.

Uitgeput

Regelmatig kwam ik leeggezogen thuis uit mijn werk. Ik vond het belachelijk en dacht: hier stop ik mee.

Om er daarna achter te komen, dat ik geen idee had hoe ik dat stoppen moest aanpakken. Ik kon niets anders qua werk, en heel eerlijk, ik durfde het niet. Stoppen zonder duidelijk plan en zonder risico op het mislopen van salaris. Ik had immers ook rekeningen die betaald moesten worden.

Het resultaat was dat ik lange tijd mezelf naar mijn werk toe sleurde en droomde van het winnen van de loterij.

Na een half jaar gaf ik mezelf de diagnose: halve midlifecrisis. Geen hele, want ik had nog geen rode sportwagen gekocht of andere megadure, onnodige aankopen. (Wel overweeg ik om mijn tanden te laten bleken. Zou dat er ook bij horen?) 

Tijd voor verandering

Er moest in ieder geval wat veranderen…

Na enthousiaste reacties op mijn dagverslagen van onze gezinsreis naar Australië, dacht ik dat ik schrijver kon worden.

Al snel begreep ik dat (bijna) iedereen in Nederland kan schrijven, maar dat dat niet betekent dat je daar goed in bent of er geld mee kunt verdienen.

Lekker kort door de bocht gedacht van mezelf.

Toch bleef het idee plakken. Ik ging dagboekschrijven en startte met een boek. Ik merkte dat mijn gedachten opschrijven rust bracht en vaak mijn gezicht aan het lachen maakte. Ik voelde me meer ontspannen, opgewekter en voelde de energie weer stromen.

In mijn dagboek kwam mijn werk als psycholoog regelmatig terug. Steeds vaker verschenen, naast de soms bizarre kanten, de positieve kanten van mijn werk op papier. Langzaam nam mijn tegenzin om naar mijn werk te gaan af.

Een nieuwe hobby

Zo kwam de gedachte op om te schrijven over psycholoog zijn. Wat het met je doet en wat je meemaakt. De kant die in de spreekkamer (soms) letterlijk aan de kant gezet wordt.

Misschien heb ik geen midlifecrisis, maar gewoon een nieuwe hobby gevonden. Geen rode sportwagen, wel een toetsenbord en een hoofd vol verhalen. En dat voelt eigenlijk precies goed.